De VSK (Vereniging tegen Seksuele Kindermishandeling) hanteert als definitie van seksuele kindermishandeling: ALLE SEKSUELE CONTACTEN
TUSSEN EEN (BIJNA) VOLWASSENE EN EEN KIND, WAARBIJ HET CONTACT TEGEN DE ZIN IS VAN
HET KIND; HET KIND HEEFT HET GEVOEL ZICH NIET AAN DE SEKSUELE CONTACTEN TE KUNNEN
ONTTREKKEN OF DEZE TE KUNNEN WEIGEREN (Van Akkeren en Visser, 2007). Het tweede deel
van de definitie is een toelichting, geen voorwaarde: het kind hoeft niet per se het gevoel te
hebben gehad dat het contact tegen zijn/haar zin was. Volgens de VSK is elk seksueel contact
tussen een (bijna) volwassene en een kind seksuele kindermishandeling, omdat er altijd sprake
is van ongelijke machtsverhoudingen. Het kind kan dus nooit geheel onafhankelijk een keus
maken om wel of niet het contact aan te gaan. De VSK telt alle seksuele contacten mee, in
tegenstelling tot bijvoorbeeld Draijer, die zich alleen richt op aanrakingen. De VSK hanteert
wel een criterium wat betreft leeftijdsverschil: het moet gaan om seksueel contact tussen een
(bijna) volwassene en een kind.
Wat betreft seksuele kindermishandelingkomt er steeds meer aandacht voor subtiele vormen van dwang.
Fysieke dwang, waar vroeger de nadruk op lag, is maar één vorm van dwang, zo maken bijvoorbeeld
Nel Draijer en de VSK duidelijk.
Kinderen kunnen door veel meer factoren het gevoel hebben dat ze seksueel contact
niet kunnen weigeren. Machtsverschillen spelen daarbij een centrale rol. Zodra er
machtsverschillen bestaan, bijvoorbeeld door leeftijdsverschil, een verschil in fysieke kracht
of door een afhankelijkheidsrelatie, is er geen sprake meer van een vrije keus. Onder andere
de VSK stelt heel expliciet dat dit bij kinderen en volwassenen altijd het geval is. Seks tussen
een (bijna) volwassene en een kind is in deze benadering dus altijd misbruik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten